Aileler mezardaki bir QR koda neredeyse hiç birini okutmamış olarak karar verirler. Bu sayfa bunun hakkında: ürünün ne yapabildiği değil, bir insanın gerçekte önünde ne olduğu.
İlk beş saniye
Telefonun kamerasını açar, küçük kareye tutar ve bir bildirim çıkar. Dokunur: sayfa tarayıcısında açılır. Kurulacak uygulama yok, açılacak hesap yok.
Bu bir tercihtir, tasarruf değil. Mezarlıkta ayakta duran, çoğunlukla yanında biri olan ve çoğunlukla duygulanmış biri, üç adımlı bir yolu sonuna kadar götürmez.
Üstte ne var
İlk olarak portre, isim ve iki tarih — yani mezar taşının zaten taşıdığı şey. Bu tekrar asıl noktadır: bir bakışta doğru yerde olduğunuzu doğrular.
Altında, ailenin bıraktıklarına göre:
- hayat hikâyesi — birkaç satır ya da birkaç paragraf;
- bir galeride toplanmış fotoğraflar ve videolar;
- diğer yakınların kelimeleri;
- hayatının zaman çizgisi, yıl yıl;
- dinlediklerinin çalma listesi;
- mezarın yeri, navigasyonu açan bir düğmeyle.
Bunların hiçbiri zorunlu değil. Bir fotoğraf ve üç cümleden oluşan bir sayfa işini tam olarak görür.
Okutan kişi ne yapabilir
Kimsenin beklemediği ve çoğu zaman en önemli olan kısım budur.
Okutan kişi bir mesaj bırakabilir. Yalnızca kendisinde olan bir fotoğraf ekleyebilir — bir tatil karesi, bir sınıf fotoğrafı, bir mektup. Hesap açmadan.
Orada nesne bir plaka olmaktan çıkar. Ziyaretler boyunca sayfa herkesin getirdiğiyle büyür; hiç görmedikleri fotoğrafları orada bulan aileler var. İşe yarayan bir şey nasıl yazılır, taziye defteri sayfasında.
Kim neyi görebilir
Üç kural, çünkü bu soru her zaman gelir:
Sayfa özel olabilir. O zaman yalnızca bağlantıya — ya da koyarsanız şifreye — sahip olanlar ulaşır. Başka hiçbir yerde görünmez.
Hiçbir şey kazara herkese açık olmaz. Bir sayfa hiçbir dizinde yer almaz, özelse arama motorlarında çıkmaz ve yalnızca gönderdiğiniz yere paylaşılır.
Kontrol sizde kalır. Yönetici olarak bırakılanı görürsünüz ve kaldırabilirsiniz. Katkılar geri döndürülemez değildir.
Okutma işe yaramadığında
Olur, ve öngörülmüştür.
Alışıldık nedenler: kamerası QR kodları tanımayan eski bir telefon, ıslanmış ya da tozlanmış bir etiket, kontrastı yok eden yan ışık — ya da basitçe fazla yakın tutulan bir telefon.
Üç hareket, bu sırayla:
- Kodu silin, kolunuzla — en sık görülen nedendir.
- Yirmi otuz santim geri çekilin ve kodu gölgeye alın.
- Kodu elle yazın. Her karenin altında kısa bir karakter dizisi var. forevr.fr/code adresine girilir ve aynı sayfayı açar.
O basılı dizi tam bunun için orada: optik okumayı bir kolaylığa dönüştürür, koşula değil.
Kamera hiç olmadan?
Heritage ve Eternite paketleri etiketin altında bir temassız çip içerir. Telefon taşıyıcıya yaklaştırılır, hiçbir şey açmadan ve nişan almadan: sayfa görünür.
Yaşlı biri için daha basittir ve kötü ışıkta daha güvenilirdir. QR kod üstte basılı kalır, temassızı desteklemeyen telefonlar için.
Aile mezarlığında
Burada sık görülen durum budur: tek bir ortak taş, üzerinde birkaç isim. O taşta her isme bir satır düşer, fazlası düşmez — ve tam orada bir kod en çok işe yarar, çünkü her isim kendi sayfasını açabilir.
Mezar uzaktaysa ya da hiç yoksa, mezar olmadığında anmak.
Kısaca
Okutan kişi hiçbir şey kurmak, hiçbir şey açmak, hiçbir şey anlamak zorunda değil. Bir yüz görür, birkaç satır okur ve tek başına bir taşın ona vermeyeceği bir şeyle ayrılır.
Ve isterse bir kelime bırakır. Bu sayfalar böyle dolar — kuruldukları gün değil, sonraki yıllarda.
