Na grobie kod QR to nośnik uniwersalny: odczyta go aparat w każdym telefonie, bez aplikacji i bez ustawień. Chip NFC otwiera tę samą stronę bez aparatu — ale wymaga zgodnego telefonu, przyłożenia go do nośnika, i istnieje tylko w jednym egzemplarzu.
Te dwa rozwiązania nie konkurują więc ze sobą: pytanie brzmi, co drugie naprawdę dodaje do pierwszego.
Rysunek kontra podzespół
Kod QR to wydrukowany wzór: nie zawiera strony, tylko jej adres zapisany w czerni i bieli, a odczytuje go aparat. Wszystko, co osłabia kontrast, osłabia odczyt.
Chip to podzespół bez baterii — w deklaracji celnej nazywa się go „pasywną etykietą NFC (bez baterii)”. Energię czerpie z pola radiowego przyłożonego telefonu, na czas przekazania mu adresu. Nie trzeba w nic celować: chip pod warstwą kurzu nawet tego nie zauważy.
Czego potrzeba, żeby je odczytać
Do kodu QR: telefonu z aparatem. Bez instalowania czegokolwiek, bez minimalnego modelu.
Z chipem jest więcej warunków. Apple podaje, że odczyt w tle, bez aplikacji, działa od iPhone'a XS, i opisuje trzy etapy: włączony ekran, pojawiające się powiadomienie, dotknięcie go przez użytkownika — po odblokowaniu, jeśli telefon jest zablokowany (dokumentacja Core NFC, sprawdzona 28 września 2026). Telefon z Androidem szuka chipów tylko wtedy, gdy ekran jest odblokowany, a NFC włączone.
Przede wszystkim Android się zmienił. Jego dokumentacja mówi to wprost: od Androida 16 chip z linkiem do strony nie uruchamia już tego samego mechanizmu, a od Androida 17 trzeba dotknąć powiadomienia „otwórz link”, żeby cokolwiek się otworzyło (developer.android.com, „NFC basics”, sekcja How NFC tags are dispatched to applications, sprawdzona 28 września 2026).
Zdanie, które czyta się wszędzie — zbliżeniowo strona otwiera się sama — nie jest prawdziwe ani na iPhonie, ani na nowych Androidach: oba wymagają tego samego gestu, a różnica wygody w porównaniu z kodem QR jest mniejsza, niż głosi rynek.
1,5 metra w karcie katalogowej, 2 centymetry w dłoni
NXP podaje dla tego typu chipa odczyt „do 1,5 m, zależnie od geometrii anteny” (karta katalogowa SL2S2602, wersja 4.2, przeczytana 28 września 2026), z dopiskiem gate width: chodzi o szerokość bramki w bibliotece, nie o telefon. Liczba, która dotyczy Ciebie, pochodzi z NFC Forum: typowy zasięg do 2 cm, 5 mm w certyfikowanej zgodności (sprawdzone 28 września 2026). Grobu nie odczytuje się z alejki: telefon przykłada się do nośnika.
Trwałość: dwa niezwiązane ze sobą rodzaje zużycia
Dla nadruku odpowiedź to kilka lat i zależy głównie od miejsca i sposobu przyklejenia. Na dzień 28 września 2026 nie znaleźliśmy żadnego solidnego źródła producenta na temat trwałości tuszu kodu QR na zewnątrz ani wpływu mrozu. Dziesięć lat, o których czasem się czyta, dotyczy folii winylowej bez nadruku, bez zabezpieczenia i poza gwarancją (3M, biuletyn IJ180/180C, październik 2015): to nie jest wydrukowany kod.
Dla chipa liczba istnieje. Wybrany model, NXP ICODE SLIX2 (SL2S2602), ma deklarowane 50 lat przechowywania danych, w temperaturze otoczenia nie wyższej niż 55 °C (karta katalogowa w wersji 4.2 z 1 grudnia 2021, przeczytana 28 września 2026). Dwa zastrzeżenia zmieniają wszystko: warunek temperatury jest częścią tej liczby, a chodzi o przechowywanie danych w pamięci, nie o żywotność przedmiotu przyklejonego do granitu — ani antena, ani obudowa, ani klej nie są objęte tymi 50 latami.
Ten sam dokument nie podaje żadnego zakresu temperatur pracy: tylko wartości graniczne, przechowywanie od −55 do +125 °C, z zastrzeżeniem, że działanie przy tych wartościach nie jest gwarantowane. Pisanie, że chip „działa od −40 do +85 °C”, to branie granic zniszczenia za obietnicę. Nawet mroźna polska zima nie zagraża krzemowi; o kleju producent nie mówi nic.
Co się dzieje, gdy jedno z nich zawiedzie
Kod QR ma wbudowaną korekcję błędów. Norma ISO/IEC 18004:2024 (§ 5.1, punkt f) określa cztery poziomy — L, M, Q, H — które pozwalają odtworzyć 7, 15, 25 albo 30% słów kodowych symbolu, zależnie od poziomu wybranego przy generowaniu (publiczny podgląd normy, przeczytany 28 września 2026). To słowa kodowe, a nie część powierzchni, którą można zakryć. Najczęściej używa się poziomu M, 15%: „Typically, Level M (15%) is most frequently selected”, pisze Denso Wave, twórca formatu (strona „Error Correction Feature” w qrcode.com, sprawdzona 28 września 2026). Kod psuje się stopniowo i długo ostrzega, zanim przestanie działać. Chip jest zero-jedynkowy: działa albo nie.
Jeszcze prościej, co widać po otwarciu przesyłki: zamówienie zawiera trzy naklejki z tym samym kodem i jeden chip. Kod QR ma dwa zapasowe egzemplarze; chip nie ma żadnego.
Stąd wniosek, odwrotny do tego, co się zwykle słyszy: chip to wygoda, nie koło ratunkowe.
Jeśli zamawiasz grawer, chip nie idzie w parze
Chip jest na naklejce, nie w kamieniu: grawer zostawia Ci kod, a nigdy odczyt zbliżeniowy. To jeszcze jeden element przy wyborze między grawerem a naklejką. Miejsce na grobie przygotowuje się natomiast tak samo w obu przypadkach.
Który pakiet zawiera chip
Nie sprzedajemy go osobno: jest w pakietach Heritage i Eternite, nie ma go w pakiecie podstawowym Souvenir. To jedyny element fizyczny, który różni trzy pakiety — reszta, czyli miejsce na stronie i długość gwarancji, wynika z oprogramowania i zobowiązania.
Na dzień 28 września 2026 najtańszy dostęp do odczytu zbliżeniowego kosztuje więc 39 €, wobec 19 € za Souvenir, w jednej płatności. To kwoty z tego dnia; strona o cenach wyjaśnia, jak porównywać je z ofertami innych dostawców.
Na koniec dwie rzeczy: nie mamy tabliczki NFC, chip jest umieszczony na naklejce; a każdy chip jest programowany ręcznie adresem strony przed wysyłką, co wpływa na czas dostawy.
Nie wiesz jeszcze, do czego to wszystko służy? Wirtualny nagrobek i kod QR: po co to jest.
