Op een graf of urn is de QR-code de drager die altijd werkt: hij wordt gelezen met de camera van elke telefoon, zonder app en zonder instellingen. De NFC-chip opent dezelfde pagina zonder camera — maar hij vraagt een geschikte telefoon, een aanraakgebaar, en hij bestaat maar in één exemplaar.
De twee sluiten elkaar dus niet uit: de vraag is wat de tweede werkelijk toevoegt aan de eerste.
Een tekening tegenover een onderdeel
De QR-code is een gedrukt patroon: hij bevat de pagina niet, maar het adres ervan, in zwart en wit, en de camera ontcijfert het. Alles wat het contrast aantast, tast het lezen aan.
De chip is een onderdeel zonder batterij — op de douaneaangifte heet hij 'passieve NFC-tag (zonder batterij)'. Hij haalt zijn energie uit het radioveld van de telefoon die u erbij houdt, net lang genoeg om het adres door te geven. Er valt niets te richten: een chip onder een laagje stof merkt daar niets van.
Wat u nodig hebt om ze te lezen
Voor de QR-code: een telefoon met een camera. Niets te installeren, geen minimummodel.
Voor de chip ligt het nauwer. Apple geeft aan dat lezen op de achtergrond, zonder app, bestaat sinds de iPhone XS, en beschrijft drie stappen: scherm aan, er verschijnt een melding, de gebruiker tikt erop — na ontgrendelen als de telefoon vergrendeld is (documentatie Core NFC, geraadpleegd op 28 september 2026). Op Android zoekt de telefoon alleen naar chips als het scherm ontgrendeld is en NFC aanstaat.
Vooral: Android is veranderd. De documentatie zegt het zelf: sinds Android 16 zet een chip met een weblink niet meer hetzelfde mechanisme in gang, en sinds Android 17 moet u op een melding 'link openen' tikken voordat er iets opengaat (developer.android.com, 'NFC basics', sectie How NFC tags are dispatched to applications, geraadpleegd op 28 september 2026).
De zin die u overal leest — met contactloos gaat de pagina vanzelf open — klopt niet op een iPhone en niet op recente Android-toestellen: beide vragen hetzelfde gebaar, en het verschil in gemak met de QR-code is kleiner dan de markt beweert.
1,5 meter op het datablad, 2 centimeter in de hand
NXP geeft voor dit type chip een leesafstand 'tot 1,5 m, afhankelijk van de antennevorm' (datablad SL2S2602 revisie 4.2, gelezen op 28 september 2026), met de vermelding gate width: dat is de breedte van een detectiepoortje in een bibliotheek, geen telefoon. Het getal dat voor u telt, is dat van het NFC Forum: een typische afstand tot 2 cm, 5 mm bij gecertificeerde conformiteit (geraadpleegd op 28 september 2026). U leest een graf niet vanaf het pad: u legt de telefoon erop.
Levensduur: twee soorten slijtage die niets met elkaar te maken hebben
Voor de gedrukte code hangt het antwoord vooral af van de plek en hoe hij geplakt is, en loopt het buiten in jaren. Op 28 september 2026 hebben we geen enkele degelijke bron van een fabrikant gevonden over hoe de inkt van een QR-code buiten standhoudt, of over het effect van vorst. De tien jaar die u soms leest, komen van een onbedrukte, onbeschermde vinylfolie zonder garantie (3M, bulletin IJ180/180C, oktober 2015): dat is geen gedrukte code. Op een urn binnenshuis speelt de vraag nauwelijks: zie een QR-code op een urn.
Voor de chip bestaat het getal wel. De gekozen referentie, een NXP ICODE SLIX2 (SL2S2602), geeft 50 jaar gegevensbehoud, bij een omgevingstemperatuur van hoogstens 55 °C (datablad revisie 4.2 van 1 december 2021, gelezen op 28 september 2026). Twee kanttekeningen maken het hele verschil: de temperatuurvoorwaarde hoort bij het getal, en het gaat om het behoud van het geheugen, niet om de levensduur van een voorwerp dat op graniet is geplakt — de antenne, de omhulling en de lijm vallen niet onder die 50 jaar.
Hetzelfde document noemt geen werktemperatuur: alleen absolute grenswaarden, een opslag van −55 tot +125 °C, met de vermelding dat werking bij die waarden niet gegarandeerd is. Wie schrijft dat de chip 'werkt van −40 tot +85 °C', verwart vernietigingsgrenzen met een belofte. Een winter in onze streken brengt het silicium niet in gevaar; over de lijm zegt de fabrikant niets.
Wat er gebeurt als een van de twee het opgeeft
Een QR-code heeft ingebouwde foutcorrectie. De norm ISO/IEC 18004:2024 (§ 5.1, punt f) kent vier niveaus — L, M, Q, H — waarmee 7, 15, 25 of 30 % van de codewoorden van het symbool te herstellen is, afhankelijk van het niveau dat bij het maken is gekozen (openbaar voorbeeld van de norm, gelezen op 28 september 2026). Dat zijn codewoorden, niet een deel van het oppervlak dat u zou kunnen afdekken. Het gangbare niveau is M, 15 %: 'Typically, Level M (15%) is most frequently selected', schrijft Denso Wave, de bedenker van het formaat (pagina 'Error Correction Feature' op qrcode.com, geraadpleegd op 28 september 2026). Een QR-code gaat stap voor stap achteruit en waarschuwt lang voordat hij het opgeeft. De chip is binair: hij werkt, of hij werkt niet.
Nog eenvoudiger, te controleren als u het pakket openmaakt: een bestelling bevat drie stickers met dezelfde code, en één chip. De QR-code heeft twee reserves; de chip geen enkele.
Vandaar de conclusie, het omgekeerde van wat u meestal hoort: de chip is het gemak, niet de reserve.
Laat u de code graveren, dan gaat de chip niet mee
De chip zit op de sticker, niet in de steen: met een gravure houdt u de code over en nooit het contactloze deel. De plek bereidt u voor beide hetzelfde voor.
Welk pakket de chip bevat
Hij is niet los te koop: hij zit in de pakketten Heritage en Eternite, niet in het instappakket Souvenir. Het is het enige fysieke verschil tussen de drie — de rest, opslagruimte en duur van de garantie, zit in de software en in de toezegging.
Op 28 september 2026 begint contactloos dus bij € 39, tegenover € 19 voor Souvenir, eenmalig. Dat zijn de bedragen op die datum; wat een QR-code voor een graf of urn kost zet ze naast die van andere aanbieders.
Twee laatste punten: wij hebben geen NFC-plaatje, de chip zit op de sticker; en elke chip wordt met de hand geprogrammeerd met het adres van de gedenkpagina vóór verzending, een stap die meetelt in de levertijd.
Nog niet zeker wat het voorwerp zelf doet? Een QR-code op een gedenkplek: waar dient het voor.
