Żeby stworzyć stronę pamięci w internecie, najpierw zbiera się kilka zdjęć, daty i jedno, dwa zdania o osobie zmarłej, potem decyduje o trzech sprawach: publiczna czy chroniona, kto może na niej pisać i kto będzie nią zarządzał razem z Tobą. Stronę wypełnia się potem wspólnie, wysyłając link bliskim — nie w jeden wieczór, samemu przed ekranem. Przed wyborem serwisu wystarczą trzy pytania: jak długo strona pozostanie online, co można odzyskać, jeśli serwis zostanie zamknięty, i kto może ją zmieniać.
Co zebrać przed rozpoczęciem
Niewiele, i nic nie musi być kompletne:
- Imię i nazwisko, daty urodzenia i śmierci — w takiej formie, w jakiej chcesz je widzieć.
- Jedno zdjęcie portretowe, ostre, najlepiej en face. To ono pojawi się na górze strony i przy udostępnianiu linku.
- Kilkanaście zdjęć na początek. Resztę dołożą bliscy, którzy mają takie, jakich nigdy nie widziałeś.
- Dwa, trzy zdania o nim lub o niej: czym się zajmował, gdzie mieszkał, co się po nim pamięta. Dobrze nadaje się fragment nekrologu albo mowy pogrzebowej.
- Listę osób do powiadomienia — także tych, które nie były na pogrzebie.
Filmy, nagrania głosu, muzykę, której słuchał, dodaje się później. Czekać, aż będzie się miało wszystko, to często nigdy nie zacząć.
Trzy decyzje do podjęcia
Publiczna czy prywatna. Strona publiczna otwiera się każdemu, kto ma link. Strona prywatna wymaga hasła, które przekazujesz bliskim. Publiczna pasuje do kogoś, kto miał szerokie grono znajomych — współpracownicy, parafia, klub, sąsiedzi; prywatna do rodziny, która chce zostać we własnym gronie.
Kto może pisać. Zwykle są trzy poziomy: odwiedzający, którzy zostawiają wpis; zaproszeni bliscy, którzy dodają zdjęcia i wspomnienia; administratorzy, którzy zarządzają wszystkim. Ustal, kto jest w którym kręgu, zanim wyślesz linki.
Kto zarządza razem z Tobą. Nie zostawaj z tym sam. Brat, kuzynka, dziecko, które za dwadzieścia lat będzie mogło przejąć stronę: jeśli tylko Ty możesz ją zmieniać, zależy ona od Twojego adresu e-mail i od tego, czy zapamiętasz hasło.
Kolejność kroków
- Utwórz stronę z imieniem i nazwiskiem, datami, portretem i krótkim opisem. Dziesięć minut.
- Dodaj pierwsze zdjęcia i jedno, dwa wspomnienia, żeby strona nie była pusta, kiedy bliscy ją otworzą.
- Zaproś dwie, trzy bliskie osoby, żeby coś dodały, zanim roześlesz link szerzej. Strona, na której odpowiada sobie kilka głosów, czyta się inaczej niż album wrzucony przez jedną osobę.
- Udostępnij link: w wiadomości o śmierci, w podziękowaniach po pogrzebie, na grobie przez kod QR.
- Wracaj w ważne dni: urodziny, rocznicę, Wszystkich Świętych, dzień, w którym znajdzie się stare zdjęcie. Strona żyje tylko wtedy, gdy ktoś do niej wraca.
Co sprawia, że strona żyje jeszcze po dwóch latach
Strona wypełniona za jednym razem i zostawiona bez zmian staje się wystawą: ogląda się ją raz. Te, które trwają, mają trzy wspólne cechy. Są otwarte na wpisy: bliscy zostawiają to, co mają — słowo, zdjęcie, anegdotę. Łatwo je znaleźć: link zapisany w rodzinnej grupie, kod QR na grobie. I ktoś wraca do nich w stałe dni, co pociąga innych.
Otrzymane kondolencje też mogą tam znaleźć miejsce: zobacz co wpisać do księgi kondolencyjnej.
Trzy pytania do każdego serwisu
Jak długo strona pozostanie online? Serwis darmowy rzadko finansuje hosting przez dziesięciolecia, a abonament kończy się wraz z ostatnią płatnością. Poproś o okres zapisany na piśmie i o to, co dzieje się po jego upływie. Zobacz jak długo strona pamięci jest online, a o kosztach: strona pamięci darmowa czy płatna.
Co odzyskasz, jeśli serwis zostanie zamknięty? Firmy z tej branży już się zamykały, zabierając ze sobą strony klientów. Szukaj przycisku, który pobiera wszystko — oryginalne zdjęcia, teksty, wpisy — i wypróbuj go. Zobacz co jeśli firma zniknie.
Kto może zmieniać stronę? Sprawdź, czy można mieć kilku administratorów, czy każdy bliski może poprawić albo usunąć to, co dodał, i czy niestosowny wpis da się usunąć.
Przykład: strona w forevr
Tak działa forevr. Utworzenie strony jest bezpłatne przez czternaście dni, bez zakładania konta: tyle czasu, żeby wypełnić ją wspólnie, zanim podejmie się decyzję. Strona może być publiczna albo chroniona hasłem. Odwiedzający zostawiają wpis albo zapalają znicz bez konta; bliscy zaproszeni przez link dodają zdjęcia i wspomnienia i zachowują kontrolę nad tym, co dodali; link administratora można przekazać, żeby nie zarządzać stroną w pojedynkę. Administratorzy mogą w każdej chwili pobrać archiwum całej zawartości. Aktywacja to jedna płatność, od 19 €, bez abonamentu, i obejmuje trzy naklejki z kodem QR na grób, z gwarancją od 10 do 30 lat zależnie od pakietu i bezpłatną wymianą.
Inne sposoby przeżycia pierwszych tygodni zbiera przewodnik: jak uczcić pamięć bliskiej osoby.
